Kiedy ktoś mówi 'od dzisiaj żyję na pełnym gaśnie' to wprawia mój mózg w fazę intensywnego myślenia. Sama po sobie wiem jak ciężko realizować taki plan - i tu nie chodzi tylko o jego kształt czy ukierunkowanie swoich zamiarów. Nie każdy bierze pod uwagę, że w połowie przypadków zawsze wypadnie coś po drodze - coś co zniweczy Twoje wielkie plany. Jednak najważniejsze jest zawsze to co poprzedza Twoją decyzję: przecież nie podejemujesz jej pochopnie czy dla swojego kaprysu! Większość ludzi pod wpływem silnych emocji czy zewnętrznych bodźców decyduję się na życie jak na największych obrotach, na takie życie by niczego nie żałować, by po prostu później powiedzieć 'żyłam jak chciałam, miałam wymarzone życie.' Sytuacje te zarówne dobre jak i złe ciągle kształtują nasz charakter, każda zła sytuacja odbija się na nas - my sami jesteśmy jak szkło i nawet najdrobniejsza  zła rzecz powoduje na nas rysę, rysa jest widocznatylko dla nas , zewnętrzenie wydaje sie iż nic nas nie zmoże. Każdy wie jak bardzo kruche jest nasze istnienie ale tak na poważnie czy dzisiaj pomyślałaś / pomyślałeś o tym jakim jesteś szczęściarzem że ten dzień był dobry, może była zła pogoda, może wnerwiono Cię w pracy, pokłóciłaś się z mężem / matką/ przyjacielem ale nadal żyjesz. Wracasz do domu, śpisz, oddychasz - niby zwyczajna rzecz, która dzieje się dzień w dzień, rzecz której w tym momencie nie doceniasz a powinnaś!


Ciągle mi się wydaje, że najbardziej ceniłam swoje życie gdy byłam dzieckiem. Wtedy naprawdę żyłam : bawiłam się w piasku, łapałam bąki w słoiki ( i nadal robię to w każde lato :D), lepiłam babki z piasku i mało co mogło popsuć moje życie.  Nawet jak mama była w szpitalu na jednej z operacji a ojciec mówił ' mama wróci' to ślepo wierzyłam w jego słowa.Wystarczyło zwykłe zapewnienie 'będzie dobrze' usłyszane od dorosłego by we mnie zagościł spokój. Nie zdając sobie sprawy, że kij ma dwa końca wracałam do zabawy - wracałam do swojego świata i do beztroskiego życia, bo przecież to świat dorosłych był zagrożony a nie mój, prawda?
Pierwszy raz o tym jakie to życie jest kruche pomyślałam będąc u mamy w szpitalu. Byłam już ciut starsza, ciut rozumna ale nadal gdzieś w środku skrywało się dziecko. Może to głupie ale takim symbolem przemijania były obcięte rzęsy. Do dziś pamiętam ten moment: mama traciła wzrok, lekarze zdiagnozowali jaskrę, później zaćmę. Bardzo szybko dostała się do szpitala na przeszczep soczewek w obu oczach - pamiętam jak leżała na łóżku szpitalnym, pamiętam panią z małymi nożyczkami, która obcinała mojej mamie rzęsy - mama ciągle mi mówiła 'one odrosną, zobaczysz'. Nie wiem czemu najpierw zebrało mi się na płacz. To tylko rzęsy. Głupie rzęsy, które każdy traci ale widok mamy bez nich był szokujący - chyba 'wtedy dorosłam'.

Zawsze starałam się być najlepsza. Mimo, że nie zawsze byłam idealną koleżanką, idealną córką wszystko starałam się robić na 100 %. Nie sprawiałam kłopotów, nie łaziłam po klubach - moją otoczką były książki i nauka. Przez wiele lat miałam zamiar studiować prawo - niestety nigdy nie było mnie i mojej rodziny na to stać. Alternatywą miała być psychologia - uwielbiam słuchać ludzi! Niestety nie otworzyli w moim mieście tego kierunku. Z braku laku wybrałam Szkołę Medyczną. Zanim jednak wybrałam pójść w kierunku medycznym nastąpił przełom w moim życiu.


Nadal nie balowałam, miałam dwie przyjaciółki z którymi wychodziałam od czasu do czasu. Najwięcej czasu spędzałam i nadal spędzam w domu. I to nie dlatego, że nie chcę czy nie mogę a dlatego, że czuję się tutaj pewniej. Czasem było źle, czasem zazdrościłam znajomym - oni wyjeżdzali, bawili się, imprezowali a ja żyłam w domu. Ktoś mi powie 'Ty nie żyjesz, Ty wegetujesz'.

Może tak jest. Punktem zwrotnym w moim życiu był czas ostatniej klasy liceum. Kiedy cała moja klasa szykowała się na studniówkę ja codziennie się modliłam do Boga - prosiłam by nie zabierał mi mamy. Nie raz mówię, że mam szczęście i na swojej drodze spotykam dobrych ludzi i taki był mój wychowaca, który wiedział o wszystkim i naprawdę miałam wsparcie z każdej strony. W tamtym czasie moja mama przebywała na OIOMie, 6 dzień w śpiączce, wieczorem był telefon z treścią 'muszą Państwo zdecydować o odłączeniu'. Cios, ból. Miałam 18 naście lat i nie byłam gotowa na to. Ojciec się nie zgodził. Gdy na drugi dzień pojechaliśmy do szpitala z korytarza wyszedł ksiądz - straciłam grunt. Po kolei każdy wchodził na salę, ojciec, ciocia - oboje płakali, w końcu weszłam ja i wiecie co? Mama żyła! Otworzyła oczy , płakała a pierwsze co usłyszałam było' co ja narobiłam?'.

Mimo, że od tego momentu minęło 6 lat u mnie jest stagnacja. Lubię swoje życie i w każdy wieczór proszę Boga by następny dzień był po prostu dobry. Ja więcej nie potrzebuję.

Mama nadal choruje, nie widzi, zresztą pamiętacie jak źle było w listopadzie z nią o czym Wam mówiłam. Od kilku lat zajmuję się opieką starszych osób - widzę jak odchodzą, widzę śmierć - mimo, że jest ciężko, że szybko się do nich przywiązuję to nauczyłam się jednego: nie ważne jak żyjesz, ważne by być wdzięcznym za to życie.


Wiem, że moja mama najchętniej by chciała bym poszła na swoje ale nie. Uparcie tutaj jestem dla niej. Kiedyś będę podróżować, będę się bawić , może napiszę jakiś romans ale teraz  w wieku 24 lat uwielbiam swój spokój i ciszę. Uwielbiam pomagać i być potrzebna. Żyję może nie na pełnym gazie ale uczciwie ze sobą. Bezcenną rzeczą dla mnie zawsze są słowa moich podpiecznych, którzy w dużej mierze zmienli mój światopogląd. Bo wiecie gdy ktoś mówi do mojej mamy: 'pani córka to zrobi, bo wiem, że to potrafi i jest w tym najlepsza' to rozpiera mnie duma. Duma nie tylko z siebie ale też dlatego, że chociaż wśród tylu kłopotów mam coś co daje mi satysfakcję i siłę.

Może ten post jest zbyt intymny, może nie na ten blog ale przecież tym się przejmować nie będę. Mogę powiedzieć śmiało TO BYŁ DOBRY DZIEŃ, nikt nie umarł, ja żyję i jutro znowu będę komuś potrzebna więc po co sobie komplikować i zakładać, że od jutra  'dokonam niemożliwego'. Jutro przyjdzie, przyjmę to co mi oferuje i to docenię, czegoś się nauczę ale wieczorem znowu za to Bogu podziękuję.

A Ty?Nadal chcesz powiedzieć, że Twoje życie jest nudne i bezsensu? Każde i to spokojne i to chaotyczne jest pełne wartości, pamiętaj o tym!
A kiedy Ty tak naprawdę doceniłaś / doceniłeś swoje życie?

Moje uwielbienie do demakijażowych mleczek jest chyba już znane każdemu. Owszem, użyję płynu micelarnego, nawet w szafce stoi kultowa Bioderma ale jednak to białe, lejące się mleczka powodują u mnie przysłowiowe migotanie przedsionków. Nigdy nie zastanawiałam się nad tym dlaczego to właśnie taka formuła najbardziej mi odpowiada, chyba zdanie 'bo tak' idealnie będzie pasować do sytuacji :-D. Póki co największą miłością pałam do mleczka Dermedic i naprawdę ciężko o godnego następcę skoro i tak poprzeczka wisi dość wysoko. Niestety na mojej wsi wchodząc do drogerii z półek zerkają na mnie płyny micelarne , puszczają do mnie oczko i zachęcają do zakupu. Na ich niekorzyść jestem obojętna bo ciaglę wierzę, że to właśnie jakieś mleczko na półce zwróci moją uwagę i to właśnie ono dostanie nowy, super dom u mnie w łazienkowej szafce. Jak na złość moja wieś ma jakąś niepisaną zasadę 'zero mleczek w drogeriach'! Szok, prawda? Moje serce płacze, twarz ma dość miceli, portfel się cieszy a ja chodzę i szukam gdzie się da zwykłego mleczka do demakijażu.


Czym może różnić się niemieckie mleczko od naszego?
Jeśli o działanie to nasze jak i ich produkty mają to samo ;). To o czym mówi producent pokrywa się w jakiś 80 %. Ameryki nie odkryli ponieważ mleczko spełnia swoje podstawowe zadanie. Przez większość czasu mleczka używałam 'klasycznie' czyli na wacik a potem delikatnie oczyszczałam nim twarz. Z makijażem rodzi sobie całkiem całkiem, jednak ze zmycie makijażu paczadełek robi już sie problem: tusz bardziej się rozmazuje, ciężko schodzi a samo mleczko powoduje zamglony wzrok i / lub pieczenie paczadełka.  Niestety widać, że nie zmywa tuszu do rzęs do końca!
Trochę mnie to zabolało bo naprawdę liczyłam iż produkt będzie fantastyczny a tu takie coś!

Jednak gdy na którymś kosmetycznym blogu przeczytałam inny sposób aplikowania mleczka postanowiłam wypróbować i ten sposób. Mianowicie dziewczyny mówiły, że najpierw mleczko wylewają na dłonie i później masują nim twarz, po czym albo zmywają to wodą albo zbierają całą masę wacikiem.
Z początku było dla mnie to trochę dziwne no ale czego to się nie robi ;D. Dzięki swojej konsystencji masaż twarzy mleczkiem jest delikatny aczkolwiek skuteczny. Nawet zmywanie makijażu z paczadełek jest łatwiejsze - po prostu zamykam oczy i opuszkami palców delikatnie masuję tą okolicę - nie dość, że tusz rozpuszcza się szybciej to nie ma łzawienie czy zamglonego wzroku! Gdy po kilku minutach czuję że w końcu cera została porządnie oczyszczona całość zmywam wodą. Buzia jest miękka, lekko nawilżona i przygotowana na kolejne etapy pielęgnacji.

Co do składu oczywiście mamy tu nasz olej morelowy gdzieś w środku a zaraz po nim olej sezamowy i raczej na tym kończą się nasze dobrodziejstwa ( tak na moje paczadełko ;P) ;). Na szczęście więcej niespodzianek przy tym produkcie nie odnotowałam ;).


Niewątpliwie urzekło mnie skromne opakowanie. Niech każdy gada co chce ale biel zawsze dobrze wygląda ;D. Butelka zamykana na klik jest z dość twardego plastiku, jednak z wydobyciem mleczka nie ma problemu.

Rzeczą która różni to mleczko od tych naszych rodzimych jest konsystencja. Tutaj mamy doczynienia z gęstą, stałą, białą, lekko tłustą - bardziej przypomina jakiś bardzo odżywczy krem. Z początku byłam lekko zdziwiona taką formą jednak pod wpływem ciepła skóry zmienia się w bardzo przyjemną śmietankę ;)

Jak dla mnie takie produkty nie powinny posiadać zapachu a jak już to aby on był delikatny. Tutaj mamy zapach, jest on delikatny, subtelny i szybko znika. Trochę mi przypomina jakieś kwiaty pomieszane z czymś, taki przyjemniaczek dla noska.

Taka formuła podania sprzyja jego wydajności - mleczko używam od dwóch miesięcy a dopiero połowa butelki za mną!



Czy to mleczko jest lepsze niż mój ulubieniec z Dermedic?
Cóż nie do końca, początkowe przeżycia i przygoda z paczadełkami tak naprawdę eliminują go jako polecany produkt. Jednak po odkryciu sposobu na niego - to już inna bajka ;). Poza tym podoba mi się ta jego formuła !Jest inna niż wszystkie a dla mnie to wielki plus.

Mleczko dostaniecie w Dm lub tu ---> klik, cena za 200 ml to 8.50 zł

Każda kobieta w swojej kosmetyczce jako punkt obowiązkowy powinna odnotować czerwoną szminkę lub błyszczyk. Chociaż zwolenniczek cukierkowo wyglądających, klejących się jak wyżuta guma błyszczyków grono coraz bardziej się uszczupla ( wiadomo czemu) to producenci na potęgę zasypują nasz rynek takimi produktami. Jednak gdy już zdecydujemy się na błyszczyk zazwyczaj stawiamy na sprawdzone tony: nude, perłowe lub lekko różowe. Ot tak, bo one nie zrobią nam krzywdy. Z czerwienią jest inaczej: choćbym nie wiem czy w posiadaniu masz szminkę, kredkę czy klejącą się formułę błyszczyku owa czerwień w każdym z tych wykonań będzie odznaczać się z przysłowiowego kilometra. Cóż taki los takiego koloru. Nie dość, że czerwień jest dość specyficzna to nie jest kolor dla każdego. To nie jest tak jak w bajkach Disneya czy Pixara większość księżniczek albo ma usta w kolorze czerwieni albo różu - litości, nie każda z nas będzie w nim się czuć dobrze. Po pierwsze czerwień odznacza klasę i odwagę, jest też kolorem najbardziej eleganckim - to nie jest kolor na wiejską potańcówkę w strażackiej remizie! Po drugie: ubranie czerwieni dla niektórych jest prawie jak święto - bo czerwień nie zasługuje na byle jakie towarzystwo!


W moim przypadku jest inaczej: jako rasowy rudzielec czerwień mogę nosić wręcz bezkarnie.  W moim typie urody to jest wręcz nakaz / przymus. między mną a czerwienią istnieje pewna chemia / więź i grzechem z mojej strony byłoby gdybym tego nie wykorzystała. Cóż jednymi są pisane czarne, mocne kreski natomiast mi jest to czerwień.
I wiecie co? Tak jak do picia alkoholi przy rodzicach ( a nie w krzakach za domem) trzeba dorosnąć tak jest właśnie z tego typu akcentem w makijażu. I o ile czerwone pomadki noszę rzadko ( może za rzadko) to szybciej jestem skłonna ustroić swoje usta w taki odcień błyszczyka - co jak co ale rude + czerwone usta czasem może wyglądać lekko 'zdzirowato'  (ach słownictwo! ;D)

Szykowne błyszczyki do ust nowej generacji. Formuła o konsystencji żelu gwarantuje głęboki kolor, bardzo intensywny blask, długotrwały efekt makijażu z doskonałym kryciem. Utrzymuje optymalny poziom nawilżenia.





Party On, który jest moim dzisiejszym gościem wpisu to nic innego jak błyszczyk w kolorze soczystej czerwieni. Zanim dojdę do tej właściwej części wpisu to musicie wiedzieć, że najpiękniejsza czerwień to taka czysta, bez dodatków: z jednej strony prosta z drugiej wykwintna.

W przypadku Party On ta czerwień aż skrzy od ilości migoczących drobinek. Rozumiem, że to ma być w typie 'impreza gra' więc jest brokat ( brak tylko kuli dyskotekowej) ale litości!  Wrzucenie setek drobinek do czerwieni jest jak profanacja - to tak jakby zrobić makijaż najdroższymi kosmetykami tylko po to by iść do spożywczaka kupić kg boczku i 2 kg cebuli!
Rozumiem, że są zwolenniczki takiego ruchu - a se bądźcie ale jako rudzielec , tym bardziej, że nadal jestem 'antydrobinkowa' ( wyjątek: błyszczyk Guerlain!) to mówię temu dość!


Skoro chwilowy bulwers mam już za sobą to część na konkretną opinię o owym produkcie. Na moje szczęście i ku radości rudzielcowego zmysłu podczas nałożenia błyszczyku na usta drobinek prawie nie widać. Ilość wrzuconego skrzącego pyłu aż szczypie w oczy i powoduje ból zębów jednak nie mam pojęcia gdzie to wszystko jest skoro na ustach jest wręcz gładka tafla kolor z ledwo widocznymi drobinkami, no dobra z kilkoma drobinkami?

Mój kolor to nr 15 Party On i jestem zdziwiona odcieniem. Na stronie producenta owa 15 - stka wpada w bardzo śliczny róż ( a dostępnych jest 27 kolorów). Natomiast kolor no.14 bardziej wygląda na mój więc się po prostu zastanawiam czy producenta a raczej jego ekipa wlepili na ten lip gloss odpowiednią etykietkę :-D

To co mi się w tym błyszczyku nie podoba to lepka, gęsta konsystencja. Tutaj zawiodę wszystkie miłośniczki lekkich mazideł - Party On wręcz skleja usta, jest po prostu ciężki w noszeniu przez kilkanaście pierwszych minut.



Nie odpowiada mi taka formuła - osobiście czuję się jakbym robiła balon z gumy a on w trakcie swojego powiększania pękł i obkleił mi połowę twarzy i ust, ugh ;(

W obronie mam jeden konkretny argument: minimalistyczne, maleńkie opakowanie - idealne do torebki czy też kieszeni bo to nie jest wielkość, która można przypadkiem z kieszeni gdzieś wywędrować ( wierzcie, tak mi kiedyś wywędrował błyszczyk z Clinque :x).
Aplikator w kształcie pacynki jest inny niż te które obecnie znacie. Pacynka w formie kuleczki ma lekko ścięty kształt, który jest wyciągnięty ku górze. Jest dość miękka ale w moim odczuciu za duża przez co czerwień po prostu trafia i na usta i na twarz ( wizualizacja: wyobraźcie sobie, że do Waszych ust przyssał się bezzębny pan Bodzio, który całuje Cię na umór! I tak właśnie błyszczyk migruje po buzi ;P)



A skoro już o migracji koloru mowa ... jedno pociągnięcie nie wystarczy na pokrycie ust. Im więcej dokładam by wypełnić prześwity tym więcej usta się kleją a buźka staje się upaćkana - zdarza się, że błyszczyk nakładam pędzelkiem a nie aplikatorem ( dla wygodny i lepszego efektu ).

Nie zauważyłam by ten gagatek miał jakieś właściwości odżywcze. Sam kolor u mnie trzyma się jakieś 1.5 - 2 godziny (bez jedzenia i picia). I tu zaczynają się ogromne schody bo owy lip gloss strasznie się maże ( nie wiem jak on to robi ale ciągle jest poza ustami). Drobinki nigdzie się nie wgryzają za co duży plus.

Z robieniem zdjęcia miałam problem: na każdym zdjęciu kolor wychodził wręcz nenowy i był tak jakby 'rozwarstwiony'.

Poniżej zaraz po nałożeniu / drugie zdjęcie 15 minut od nałożenia:



Bądź co bądź w całości prezentuje się dobrze jednak migracje, ciężka formuła i nieodpowiedni aplikator utrudniają nam nasze relacje.
Ten kolor ma potencjał ale trzeba go dopracować.

Dostaniecie go na stronie pierrerene.pl w cenie 7 ml/ 12.99 zł.

A u Klaudii było o innym odcieniu , które ( ku mojej zazdrości) jej się sprawdził fenomenalnie ---> klik

A Tobie Iwonko dziękuje ♥

Nie do wiary - to już trzecia odsłona tego cyklu o.O . Ledwo do mnie dociera, że trzeba się zebrać i pokazać Wam kolejne blogi a uwierzcie mi kompletnie nie mam do tego głowy ;D . Na potwierdzenie tego faktu wspomnę iż posta pisałam na raty przez 3 dni! 3 dni zajęło mi sklecenie jakiegoś sensownego zdania. O ile łatwo mi przychodzi wyrobienie opinii o danym blogu to naprawdę ciężko ubrać to w jakieś ładne czy sensowne słowa, szczególnie żeby moje pochwały sie nie powtarzały ;). Dlatego nie będę Was od samego wstępu nudzić tylko zapraszam do konkretnej treści ;)



Gdy wchodzisz na bloga Ani to od razu widać, że mamy doczynienia z kobietą  świadomą swojej klasy, znajacą swój potencjał a przy tym zachowującą dla siebie naturalną skromność. Czasem wydaje mi się, że Ania to po prostu 'moja najlepsza koleżanka/ znajoma', która w znanym sobie stylu potrafi powiedzieć wszystko tak dobrze, że sama czuję się jakbym już stała w sklepie i płaciła za dany produkt. Poza tym jest escetką - co widać na jej zdjęciach, i odkąd pamietąm jej blog zawsze był taki 'schludny, elegancki i z klasą' ale wdrożając się w jego treść widać pasję, serce i ciepły stosunek autorki do swoich czytelniczek. Jest tu coś magnetycznego, a zarazem prostego w swoim odbiorze - jeśli miałabym wskazać osobę w blogosferze, która jest świetna w tym co robi, nie zadziera nosa i nie liczy na wielki poklask z pewnością postawiłabym na Annę ;). A jeśli skromność Wam nie wsytarczy to uwierzcie, Po tej stronie lustra to oaza spokoju, czystego umysłu i samych dobrych rzeczy! ♥



To nie jest chyba dziwne, że jako perfumowy freak uwielbiam wszelkie blogi o tej tematyce, prawda?! Kasia - autorka bloga jest tak sympatyczną osobą obok której trzeba się zatrzymać i poznać to co ona nam 'oferuję'. A mówię Wam jej świat jest bajeczny! Uwielbiam jej recenzję, jej styl - to jeden z 3 perfumowych blogów, które czytam i śmiało mogę powiedzieć: 'uwielbiam jej nos! jej gust!'. To właśnie od niej czerpię swoją wiedzę, a moje zapachowe horyzonty rozciągają się w nieskończoność! Sam blog w odbiorze jest łatwy. Kasia zawsze służy radą, odpowiada na każdy komentarz i przy tym ma niezłą pamięć co do tego co czytelniczka mówi ;D.  Ale jej nos! Co to jest za nos! On to dopiero ma fajne życie ;D. Wspomniałam już, że autorka pisze też świetne artykuły dla perfumerii? Oj tak, jeśli mało Wam jej inspiracji na blogu to zawsze możecie poczytać coś innego! Od niej czytam wszystko a moja perfumowa lista rośnie i rośnie - to już prawie książka ;D



Do dziś pamiętam jak na blogu 'siostry' dziewczyny prosiły by Aga wróciła do blogosfery. Po jakimś czasie wróciła a ja od razu stałam się jej czytelniczką. Nie ukrywam - na początku czułam się obco, dziwnie a ona sama wprawiała mnie w osłupienie ;D. Już nie pamiętam ile razy zmieniał się wygląd bloga, czy jego koncepcja ale dla mnie obecny stan jest najlepszy! Jeśli szukacie piękny zdjęć, szczegółowych, dokładnych recenzji czy po prostu chcecie trochę powzdychać do nuty luksusu to zapraszam serdecznie do Agi! ;* Ona sama jest moim fotograficznym guru - musicie wiedzieć, że to ona daje mi wskazówki co do zdjęć, czasami jest moim pierwszy krytykiem, czasem po prostu spędzam z nią godziny na rozmowach o życiu i o wszystkim innym. Moje początkowe wrażenie, że Agnieszka należy do osób utrzymujących dystans, że podchodzi do wszystkiego z chłodną rezerwą obrócił się w pył - im więcej 'czasu' że sobą rozmawiamy tym bardziej widzę jaką jest ciepłą, sympatyczną osobą, do pokochania! ♥ I nie nie bójcie, blog tylko może Wam lekko opróżnić portfel , a autorka to jedna z nielicznych osób, które nawet kosmetykowi za kilka stówek potrafi wytknąć wadę ;). Ja jestem nią oczarowana i ona o tym wie, wiec mam nadzieję, że i Wy dacie się jej uwieść ;)




Na tego bloga trafiłam kilka tygodni temu, całkiem przypadkiem, Wracałam czasami by sprawdzić co i jak aż w końcu zostałam na dłużej. Natalia, bo to właśnie jej blog jest tak samo głupia jak ja hahhahahah ;D. I nawet mamy wiele wspólnego ze sobą ;D. A tak na serio czuję, że w realu bym się z nią dogadała tak samo jak na internetach :P. Ale do rzeczy, więc jaki jest blog? Ciepły, taki domowy i z poczuciem humoru.  Natalia raczy nas ogromem informacji czy też wyjaśnieniem składu. I to wcale nie jest takie drętwe - wszystko macie wypunktowane, czarno na białym więc łatwo w tym dostrzec potrzebne informacje. A jak macie pytania śmiało Wam odpowie. Ona sama jest lekko pokręcona co dodaje jej tylko jeszcze większego uroku. Blog jest rzetelny, nie ma tam miejca na fałszywą obłudę co do produktów ( a coraz więcej blogerek tylko wszystko chwali) co mnie osobiście cieszy i wiem, że blog taki zostanie, że zostanie 'prawdziwy i szczery'.  Z tego co sie orientuję Natalia to osoba, które nie pozwala sobie na narzucanie warunków, i nie skusi się na 'gratisy' bo jest 'blogerką' więc chwała jej za to! I chwała jej za bycie sobą! ;*





O to moja perełka blogowa. Dlaczego perełka? Dagmara to jedna z tych osób, która naprawdę wyszukuje kosmetyczne perełki. Ile razy ja się zdziwiłam u niej! Nie wiem jak ona to robi ale zaskakuje, inspiruje a przede wszystkim stawia na NASZE marki! Nawet nie wiedziałam, że nasza rodzima Polska obfituje w wysyp marek kosmetycznych wartych bliższego poznania! I to takich marek, o których jeszcze głośno się nie mówi i właśnie za to kocham bloga Dagmary. Za bycie 'inną', za bycie osobą , która pokazuje coś nowego, coś innego i nie skupia sie na wszystkich markach wiodących prym w kosmetologii. Brawa jej za to! Na jej wpisy wyczekuję jak mops na swojego pana i gdy tylko na IG widzę jakąś zapowiedź to czekam jak na szpilkach! Nie znam a raczej nie spotkałam na razie bloga, który częściej pokazuje nasze, nieodkryte skarby - wychodzi na to, że Dagmara jest pionerką w tej kategorii ;). A bloga polecam z czystym serduchem, bo nigdzie indziej nie znajdziecie tych marek co ona tam pokazuje ;)

Z lekką obawą dziś na blogu prezentuję Wam nową serię postów - szybką trójkę ;). W tej serii skupię się na moich próbkowaych zapachach. Postaram się o krótki zarys hitorii ( jak widać to słowo nie jest tu adekwatne ;D) tak jak to jest przy 'normalnych 'recenzjach ;). Nie wiem jak to wyjdzie i czy z czasem nie będę miałam o czym pisać ale o tym się będę później martwić ;). Dowiecie się tu też jakie perfumy jeszcze z chęcią zobaczę na swojej półce a co definitywnie skreślam.
Wiem, że sporo z Was bardzo wyczekuje zapachowych postów więc ufam, że seria przypadnia do gustu a tymczasem zapraszam Was moje kochana, na którki zarys trzech historii ;)

Nuty głowy: grejpfrut, gruszka